Vijftien keer

Vijftien keer ben ik in mijn leventje verhuisd.
Kan er een adresje naast zitten, eerder een keertje méér als minder.

Van Hengelo (in Hengelo zelf ook een keer verhuisd maar daar weet ik niets van) naar Alkmaar, was vijf jaar toen.
Moest wel, want in Hengelo was toen geen school voor dove of slechthorende kindjes.
Zal 1964 geweest zijn als ik het goed heb.

Daar ben ik opgegroeid.
In Alkmaar.
Best lang gewoond, op mijn 18e verhuisd naar Haarlem voor wonen en werk.
Mocht in Alkmaar bij niemand komen werken.
Was niet geschikt hoorde te slecht vonden ze allemaal.
Maar in Haarlem een leuk baantje gevonden en Auk werd ziekenverzorgster.
Voor héél, héél wat jaartjes.
Binnen Haarlem zeker vijf keer verhuisd.
Overveen zit hier ook nog ergens tussenin.
In die periode zelfs voor een tijdje terug geweest naar Alkmaar, bij mijn ouders.
Toen ik even zonder huisje zat.
Weer terug naar Haarlem, was gewoon een leuke stad .
Uiteindelijk, ja, wéér in Alkmaar terechtgekomen waar ik het wel een tijdje volgehouden heb.
Het is dan 1984.
Mijn kinderen zijn er geboren.

In 1992, Rijswijk!
Ook op vijf adresjes wel gewoond.
Nu, woonachtig in Den Haag.
Ruim tien jaar.
Op hetzelfde adres ツ

Ik herinner mij…

Dat ik moest vóórzingen tijdens mijn eerste communie….
omdat ik het minst vals zong van alle dove slechthorende kindjes.

Hoe de keuken van mijn oma naar koffie rook en de DE molen die daar hing.

Een potje parfum crème wat ik ooit eens van mijn vader heb gekregen toen ik jong was.
Moest ik op de binnenkant van mijn polsen smeren 🙂
Waarvan ik nog weet hoe het rook, maar niet weet hoe het heet.
Wel naar gezocht, maar nooit meer gevonden.

De geur van het rubber op de brancard waar we met een paar andere kindjes opzaten toen mijn amandelen verwijderd werden.

Een woonboot in Haarlem, waar ik graag kwam.

Hoe ik van de hoge duikplank werd geduwd door de badmeester in het Zuiderbad in Amsterdam.
Tijdens de zwemles!!

De lollies die ik kreeg van de logopediste als ik goed mijn best had gedaan.

Mijn ouders, die een hoop te stellen hadden met me.
Blij dat ze er nog zijn.

De treinreizen die ik moest maken als zesjarig meisje van Alkmaar naar Amsterdam, en weer terug.
Vijf dagen in de week.

De Hortsikbusjes waarmee ik in al die jaren daarna naar Amsterdam ging.

Dat ik, doordat ik in Amsterdam op school had gezeten, geen echte vriendjes of vriendinnetjes had in onze straat.

Mijn eerste bril en…….
mijn eerste hoorapparaat.

Dit liedje: San Fransisco…..

De geboorte van mijn kinderen, als de dag van gisteren.
Allebei thuis geboren, geweldig!!!

Dankjewel Inge voor het doorgeven van dit ‘stokje’.

De oorsprong ligt
hier .

Vroeger

Wij worden echt oud geloof ik ☺.
Hoop ik.
Van de week, ik weet niet meer waar we het precies over hadden,
Hans moest ineens aan een uitspraak van Jeroen denken.
Ik praat over, ongeveer, 9 jaar geleden.
Jeroen kwam regelmátig te laat op school.
Volgens hem kwam dat door het volgende:

“Al die oude mensen op het fietspad, wat doen die lui zo vroeg uit bed, laat ze thuisblijven in hun bed, uitslapen, zijn een gevaar op de weg, wat hebben die lui daar te zoeken zo vroeg?.”

En dan op zijn Haags, een beetje,

“Öuwuh mensen moeten lekkeâhr in hun bedjuh blèven leggûh en niet op ut fietspad fietsuh.”

Ik hoor het hem nog zeggen.

Maar het is een lief kind!☺

Voices from the past

Zo mail je, een mensenleven later lijkt wel,
met vrienden van vroeger
Terugblikken,
herinneringen ophalen,
oude foto’s kijken,
ellenlange emails lezen en schrijven.
Heb het er druk mee.
Maar wat is de wereld dan klein.

Mensen, waarvan je denkt nooit meer iets te horen.
Via de digitale snelweg vind je iemand,
of word je gevonden,
mail je met iemand die nu in Nieuw Zeeland woont,
en één wat dichter bij,
verrassend, maar leuk.