WandelWeek

Beetje anders als anders.

Ik liep deze week 17.58 km.
Niet noemenswaardig.
Gisteren fietste ik 65.33 km.

Happen en trappen, de fietsroute: Laveren door Leiden.
Ik fietste hem samen met mijn broertje die een paar dagen hier was.
De route zou 51 km zijn, maar door een foutje in de route, of gewoon door fout fietsen hebben we hem iets langer gemaakt.

Op dit moment maken broertje en ik ons een beetje zorgen om onze zus.
Die werd vrijdagmiddag met spoed opgenomen.
Ze had zulke slechte bloeduitslagen.
Ze voelt zich al weken niet fijn.
Morgen ws een nierbiopt.

Beetje chaos in mijn hoofd.

En dan met bommetjes die barsten, bah!

Het slotstukje komt nog.
Maar daar wil ik eventjes voor gaan zitten.

Weinig selfiemomentjes momenteel.

Ik ga de lijfspreuk van Jeroen en mij maar weer eens hanteren.

Alles komt goed!

Je moet het alleen wel willen!

Selfiemomentje

Niet van vandaag, maar van afgelopen maandag.
Geen jongetjes vandaag.
Ze moesten naar de tandarts.
Dagje rust dus.
Ook niet erg.

Deze maakte ik maandag.

Hij moet nog lang genoeg groot zijn.
En als hij moe is……!

Over moe gesproken.
Ik ben het ook.
Beetje moe van alles.
Medicatie nog niet goed ingeregeld.
De maatregelen rond Corona, nu het vuurwerk.

Hans die volgende week 65 wordt.
Mijn verjaardag 2 weken later.
Kerst.
(Dagje Kerst bij mijn zus kijk ik enorm naar uit.)
De familie niet (meer) bij elkaar kunnen krijgen.
En dit niet alleen vanwege Corona.
Moet ik ook niet meer willen denk ik.

Volgende week lekker dagje, en nachtje weg samen.

Gewoon even weinig zin in dingen hebben.
Mag ook wel keertje klagen toch?

Selfiemomentje

En daar zijn we weer.
Wat een gezelligheid.
Bram was met andere dingen bezig.
Moet ook kunnen.

Ik denk dat een aantal van jullie ook wel naar de uitreiking van de televizier ring hebben gekeken.
Het programma, Over mijn lijk, van Tim Hofman heeft gewonnen.
Een opmerking van één de deelnemers stond en staat mij zo bij.

Ik vind deze zo mooi.
Want hij is zo waar.

En wat kunnen mensen het elkaar soms moeilijk maken.
Maar, alles komt goed.

Vijf jaar later

Ruim vijf jaar later.

Ruim 5 jaar geleden werd bij mij de diagnose borstkanker gesteld.
Ik ben nu ruim 5 jaar verder.

Het was en is een dingetje.

Elke keer weer.
Duiveltjes op mijn schouder.
Krengen zijn het.
Want oh wat maken ze mij soms onrustig.
Bang.
Hoofdpijn is een hersentumor.
Pijn in mijn rug zijn uitzaaiingen in de ribben.
Om maar iets op te noemen.

Maandag moet ik naar de oncoloog.
Waarschijnlijk ga ik, moet ik met ontslag bij de afdeling oncologie.
Dat zijn nu eenmaal de regeltjes.

Maar.
Maar……..!

Wat moet ik zonder mijn oncoloog?
Wie zegt dan tegen mij dat het goed met me gaat?
Zelf kan ik het niet.

Het is een dingetje.



Fotomomentje van de week 7

Het mooiste (foto) moment van deze week was toch wel toen Hans en ik afgelopen woensdag 21 jaar getrouwd waren.
Vanaf een bepaald moment moesten de gordijnen dicht.
Toen ze weer open mochten stond er buiten een mooi gedekte tafel.
Restaurant aan huis.
We hebben zo heerlijk gegeten.

Een vriend van Jeroen, die een eigen cateringbedrijf heeft en een echt goede kok is had een heerlijk viergangendiner voor ons gemaakt.
Nadat hij uitgelegd had wat we allemaal te eten kregen ging Bart weg en bleven Jeroen en Kim nog even vijf minuutjes bij ons en daarna hebben wij zo onwijs lekker gegeten.
Restaurantwaardig.

Ik ga even reclame maken hier voor Bart.
Gewoon omdat ik dat zelf wil.

Thuis uit eten 🙂

WhatsApp Image 2020-05-06 at 19.47.47 (2)

Over thuis

Op een paar hele kleine dingetjes na is de woonkamer en mijn werkplek klaar.
We waren druk, erg druk.
We hebben naast een gewone eettafel ook een bartafel.
Altijd gehad. Lievelingsplekje van veel mensen.
We hebben een nieuwe gekocht
Daar zit een leren labeltje op van het bedrijf waar we hem gekocht hebben.

woonhout
Het mooiste is dan om mijn plekje in dezelfde stijl te maken.

Dat is gelukt.
Kijk hoe mooi!!

20200315_111102 (Klein)20200315_113850 (Klein)20200314_150700-klein

20200422_205857 (Klein)
Mijn nieuwe bureau, beetje donkere foto.
20200422_205932 (Klein)
Mijn mini pc, maar wat een power!!! Ik had hiervoor een desktopcomputer. Die heeft mijn oudste kleine vriendje nu.

 

20200422_205916 (Klein)
Kijk dat labeltje dan 🙂

Hansgemaakt

De kleine klusjes zijn de verwarmingsbuizen wegwerken.
Wordt aan gewerkt.
En dan is de woonkamer klaar.
Ik schreef er hier al eerder over.

Het is echt zo gaaf, ik ben er elke dag weer zo blij mee.

WhatsApp Image 2020-02-18 at 12.46.07 (Small)
Niet zo verwonderlijk als je een paar weken hier hebt zitten ‘werken’ ❤ヅ

 

 

 

 

 

Schoonzonen/dochters

Rechts, als het goed is kunnen jullie zien hoe onze familie een beetje in elkaar steekt.

Mijn dochter was getrouwd met Hans zijn zoon.
Mijn (stief)zoon.

Hans zijn zoon was getrouwd met mijn dochter.
Hans zijn (stief)dochter
Ter verduidelijking, Hans en ik zijn nog steeds getrouwd.

Maar goed, dat maakte wel dat mijn dochter ineens ook mijn schoondochter was.
Daar hoefde ik geen band mee op te bouwen.
Ik was en ben gek op dat kind!
Behalve dat het Hans zijn (stief)dochter is werd het ook zijn schoondochter.

Hetzelfde geldt voor Paul.
Mijn (stief)zoon werd mijn schoonzoon.
Bijzondere band heb ik daarmee.
Hij zei altijd al dat ik met twee bezems vloog, die van(stief)moeder en die van schoonmoeder.

Inmiddels is Paul een ex schoonzoon, maar nog steeds een (stief)zoon.
En Kim is behalve mijn dochter, mijn ex schoondochter, en een (stief)dochter en ex schoondochter van Hans.

Volgen jullie het nog?

Inmiddels heeft Paul een nieuwe vriendin en moet ik wennen aan een nieuwe schoondochter.
Ze is aardig hoor.
Lief voor onze kleine vriendjes.

De jongetjes zijn zo flexibel.
Maar wat had ik het er moeilijk mee.

Herinneringsdag

Vandaag precies een jaar geleden overleed onze mamma.

mamma

92 jaar is ze geworden.

Vandaag hadden we een kleine familiemeeting in Hoog Soeren.
Mamma is in Apeldoorn geboren en daar hebben we, mijn zus, mijn broertje en ik, haar vandaag uitgestrooid.
Uiteraard wind mee.
(oudste broer schitterde door afwezigheid, al gedurende een jaar)
Beetje humor moet kunnen.

Ik moet zeggen, het was fijn dit vandaag met een aantal fijne en lieve mensen te kunnen doen.
Voordat we haar, met toestemming, uit gingen strooien las mijn zus het volgende voor.
Had ze gevonden op internet.
Het kwam recht uit haar hart en ze sprak voor ons allemaal.

Mamma

Wat er ook gebeurt in mijn leven
je bent er niet meer bij.
Je bent en blijft mijn moeder
en in mijn gedachten voor altijd bij mij.
Ik zal jou blijven missen in mijn leven,
ik mis niet alleen mijn moeder maar ook
de liefde, steun en aandacht
die je mij altijd hebt gegeven.
Je taak op aarde is volbracht,
ik troost me met de gedachte
dat je ginds op me wacht
…………………….

Mijn zus had de as over drie potjes verdeeld.

Onderstaande foto heb ik een beetje moeten fotoshoppen omdat we er niet allemaal tegelijk op stonden.

met zijn drietjes (Small)

Carla, lieve zus,
Je hebt het perfect geregeld.
En nogmaals, het was een fijne dag.