Selfiemomentje

Selfiemomentje na logeerpartijtje van onze kleine vriendjes?
Maar…..!
Voordat ik die deel met jullie,
het selfiemomentje op zich is niet zo bijzonder.
Wat wel bijzonder is:

Oma: “Max, wat maakt jou blij?
Ik weet niet meer hoe we daar op kwamen, kan wel een labeltje van de Pickwick zijn geweest.
Max: “Dat ik bij jullie mag logeren.”
πŸ’™

Ook bijzonder was.
We brengen de jongetjes thuis, bij De Mamma….
“Oma, opa & oma, het was zo leuk…..!!!”
Dat was Bram. πŸ’™

Opa en Oma vonden het ook leuk.
Heel erg leuk.
Maar het is ook fijn om samen weer alleen thuis te kunnen zijn.

En nee, het lijkt wel zo maar Max zit NIET met zijn neus tegen een raam πŸ™‚

En nu ga ik even, in alle rust, blogjes teruglezen πŸ™‚

Selfiemomentje

Eigenlijk niet op de foto willen voor een selfie. Maar mijn telefoon kan om een hoekje kijken πŸ™‚
Als je een nachtje komt logeren…… πŸ™‚
Even lezen voor het slapen gaan.
En zelf het lampje uitdoen!

Max is er vandaag niet bij.
Die slaapt bij een vriendje.
Bram wilde zo graag bij opa en oma slapen.
Nee zeggen was geen optie.

Opblijven, in het donker op de fiets op zoek naar een ijsje.
Beetje verwennen.
Het hoort allemaal bij logeren.


Vinden wij.

Pittig nachtje

Maar wat was het de moeite waard.
De jongste slaapt de hele nacht door.
De oudste is een ander verhaal.
Slaapt wel door hoor, maar niet de hele nacht in zijn eigen bed, ook thuis niet.

1.00 uur was het.
Springt Bram ineens bovenop me.
Klaarwakker natuurlijk.
Ik.
Vanaf dat moment de hele nacht in de knoop gelegen.
Verstrengeld, armpjes en beentjes overal.
Erop, ernaast.
Vergezeld van aaitjes en kusjes.
Voelen of je er nog bent.
Af en toe een slaperig stemmetje dat aan je vraagt: ‘Oma?’
‘Ja?’
Verder niets, stilte en Bram slaapt weer verder.
Een nacht van emoties, overweldigende gevoelens voor zo’n kostbaar “bezit” wat ons even werd toevertrouwd.

collage

Kleinkinderen zijn echt zo bijzonder!

❀❀♑❀❀