Het is geen onwil

Het is geen onwil dat ik hier zo weinig schrijf.
Het is soms gewoon te druk.

Bijvoorbeeld een moeder/dochter uitje, geweldig was het .

High tea en make-up workshop

High tea en make up workshop (10)

Met Pasen vierden wij nog een feestje.
Niet het feestje van de wederopstanding of zoiets,
hoewel 🙂
Mijn oudste was toen 1 jaar lang nuchter.
Geheel op eigen kracht nadat hij zich eerst vrijwillig had laten opnemen.
Een jaar lang zonder alcohol en drugs.
En wat ben ik trots op hem.

collage

Het was een dag van `gevulde` eieren zoeken.
Iedereen moest/mocht zelf een ei knutselen en de invulling was ook geheel vrij.
Wat is hij verwend en wat vond hij het geweldig leuk.

En nogmaals, zo, zo trots!!!!

En sporten dat hij doet!!
Alleen van het haken zelf krijg ik die spieren al getraind.

 

collage (Medium)

Verder heb ik het ontzettend druk met het haken van de kerststal samen met Kim

kerststal

het wordt zo leuk 🙂

en het aftellen naar de OK volgende week donderdag.
Spannend, spannend en nogmaals spannend.
Ik kijk er niet naar uit,
wel naar het eindresultaat.

Advertenties

Nog even

Misschien leuk onderstaand stukje eerst terug te lezen.

Bron: Laatste dag van het jaar 2013!  (klik)

Nog even en ik sluit 2015 af.
En met mij vele anderen die dat ook doen.
(Zijn we dus gewoon 2 jaar verder, 2 jaar!!!)

Voor mij persoonlijk is het geen fijn jaar om op terug te kijken.
Het was een pittig jaartje.
In 2013 riep ik dat 2014 mijn jaar ging worden.
Het werd het jaar van de verlamde stemband en twee weken nadat ik daaraan geopereerd was kreeg ik de diagnose borstkanker.
Bam!!!!
Heel 2015 ging al mijn energie daarin zitten.

Hoogtepunt van dit jaar is wel dat ik voor de 2e keer oma ben geworden.

In 2016 hoop ik dit traject af te kunnen ronden.
Tot eind april nog om de drie weken een injectie halen, af en toe een ander onderzoek of infuus tussendoor.
Nog 1 operatie in het vooruitzicht, een kleintje en dan……………..
worden de puntjes op de i gezet, een tepel op mijn borst.
Als allerlaatste laat ik het tepelhof tatoeëren, spannend allemaal.

Oud en Nieuw sluit ik af met een sauna arrangement in Bussloo.
Aangeboden door een paar hele lieve vrienden.
Erg onzeker nog daarover.
De laatste operatie is pas 7 weken geleden, dus ik ben heel benieuwd of ze naar me kijken en hoe ze naar me kijken.
Ik hoop dat wanneer ik ’s avonds aanschuif bij het diner in mijn fantastische outfit mensen zullen zeggen, “dat is toch zij, die met die anderhalve borst?”
“Wat ziet ze er prachtig uit.”
Want schitteren zal ik, de laatste avond van 2015.
Ik heb er zin in, maar………….

Zelf moet ik nog heel erg wennen aan mijn nieuwe ik.
Voor jullie allemaal, een superfijne avond, en nu zeg ik
“2016  w o r d t  mijn jaar.”

Auw

Toen was het al weer voorbij.
Het is allemaal goed gegaan,
Idee dat er een vrachtwagen over me heen gereden is zo beurs ben ik nu.
Weet niet wat hij allemaal met mij gedaan heeft op de operatietafel maar ik ben goed te grazen genomen.

Kijk eens wat ik gisteren kreeg van mijn zus, haar man en mijn mamma 🙂

collage

Gemaakt door
Tante Taartenbol

12-11-2014

Was de dag dat de huisarts mij belde om te zeggen dat de uitslag van het
2-jaarlijkse BoB deze keer niet goed was.

Vorige week werd ik gebeld door het Bronovo ziekenhuis hier in Den Haag.
12-11-2015 mag ik mijn nieuwe borst gaan halen.

Kijk, daar word ik nu vrolijk van.

Gróóóte update

Zo, dat is al weer even geleden.
Net als de chemo.
Vier weken geleden kreeg ik de laatste.
Nu pas besef ik, nu ik begin op te knappen, hoe ziek ik mij eigenlijk voelde.
Kan met recht zeggen, “man man man, wat heb ik me rot gevoeld.”
Niet al die tijd dat ik chemo kreeg hoor, maar vaak toch wel.

Maar nu?
Mijn haar wordt al weer lang.
Toch al minstens een centimeter.
Verleden week sleepte een lieve collega van me mij mee naar de kapper.
Was best eng, ben zuinig op die centimeter, maar, ik geef toe, ziet er nu beter uit.
Contouren in plaats van wildgroei.
Bovenop zitten nog donshaartjes, daar heeft ze niets aan gedaan, maar ook dat zal ik eerdaags wel even laten doen denk ik.
Geen enkele haar is even lang.

Verder ben ik nu bezig met alleen Herceptininjecties.
Die krijg ik eens in de drie weken en ben ik begin mei mee klaar.
En oh ja, tussendoor doe ik nog even de reconstructie.
Weet nog niet wanneer.

Verder wil ik nogmaals een aantal mensen bedanken die er steeds voor me waren.
Hans, Jeroen, Kim, Paul en Tanja als eerste natuurlijk.

Carla, mijn zus samen met haar man.
Gedeelde 1e plaats Car 🙂

Willem, mijn broertje, die mij toch regelmatig belde.

Marrian, mijn schoonzus, dankjewel voor al je lieve kaartjes.
Van Henk, mijn broer hoorde ik niet veel.
Maar hem kennende heeft het hem ook wel bezig gehouden.
En waren de kaartjes natuurlijk ook van hem.

Mijn mamma van 89.
Laat ik haar vooral niet vergeten.

Een aantal vrienden en/of kennissen.
A3 en Caro
Gerard & Margreet
Jaap & Hannie
Eva
Ans

Wouter, mijn vriendje uit Nieuw Zeeland.

Een paar collega’s.

Dan de steeds weer terugkerende bloglezeressen.
Dank voor jullie leuke en lieve reacties.

Ongetwijfeld zal ik een aantal mensen vergeten zijn.

Uiteraard is er ook de teleurstelling.
Verwacht ik soms toch misschien teveel van anderen?
Ik ben ziek, dus ik wil aandacht.
Nee, zo werkt dat niet.
Om aandacht te krijgen zal je ook aandacht moeten geven.
Maar………..
Toch zijn er mensen waarvan ik iets méér had verwacht.
Mensen die zeggen dat ze langs zouden komen.
Die nog steeds moeten komen.
Of mensen waar je gewoon een andere afspraak mee had.
Dan vraag je je toch af waarom?

Waarom?

Verder had en heb ik erg veel gehad aan de facebookgroep
lotgenootjes met borstkanker.
Ondanks het feit dat we een rotziekte hebben is de sfeer meestal erg gezellig.

Overigens ben ik wel super blij met het bevolkingsonderzoek naar borstkanker.
Want stel, stel nu dat er vorig jaar in november niets te zien was geweest en ik pas over twee jaar weer een oproep zou krijgen!!!
Ik kan jullie nu vertellen dat het er dan wel héél anders voor mij had uitgezien.
En dat hè, dat besef, dat komt keihard binnen.

 

 

 

Piepjes en paaltjes

Nog 4 3 te gaan.
Vorige week was ik ziek en kon die niet doorgegaan.
Maar vandaag was ik er weer.
In de chemokamer met al zijn paaltjes en piepjes.
Gek werd ik er van.
En dan hoor ik soms mijn eigen piepende paal niet eens.
Maar als ik hem hoor dan zit die piep ook de héle dag in mijn oor.

De geur op de kamer is ook iets wat mij erg tegen gaat staan.
Brrrrr.
En het aanprikken, het wordt steeds moelijker een goede ader te vinden.
Ik kan er echt niet meer naar kijken, kriebels in mijn buik krijg ik ervan.
Maar goed, nog maar 3 te gaan.

Nee, neem dan gisteren maar.
Was een veel betere dag.
Jeroen (mijn liefste zoon) nam mij mee op een moeder en zoon uitje.
Een paar geweldige uren gehad, was fijn.
Echt een top plan!

In de zweef

Bij De parade in het Westbroekpark in Den Haag.