Overpeinzingen

Niet schrikken.

De reis van je leven.

Programma waarin Johnny de Mol een droomreis maakt met mensen die weten dat ze niet lang meer te leven hebben.

Gelukkig behoor ik niet tot die categorie maar heb er wel iets van gezien en het zette mij aan het denken.

Deze mensen mochten namelijk kiezen wie ze graag mee zouden willen nemen op reis.
Dat is lastig lijkt me.

Wie wel en wie niet?
Je kunt niet iedereen meenemen.
Ik ging ook gelijk nadenken of ik wel echt echte vrienden, vriendinnen heb!
Kwam er achter dat dat gelukkig wel het geval is.

Maar, er kunnen er ook niet teveel mee.
Het zou voor mij echt een hele lastige keuze worden.

Waar zou ik heen willen?
Naar NZ, ja, dat lijkt me wel wat.
Staat op mijn Bucketlist 🙂
Dan zoek ik daar iemand op die ik anders zeker mee genomen zou hebben.

Maar wie neem ik mee?
Mijn zus, mijn broertje, mijn moeder, mijn man, kinderen & kleinkinderen
Vooruit, mijn zwager en schoonzus mogen ook mee.
We maken er gewoon een groot familiefeest van.

Verder?
Hannie & Jaap, Gerard & Margreet, A3 & Caro.
Ans & Marcel.
Dan is het busje wel vol.

Maar wat ben ik blij dat ik niet voor die keuze sta zeg.

Sorry als je er niet bij staat, zal de volgende keer een grotere bus nemen!

Bedankt dat jullie er zijn.

 

 

 

 

 

Advertenties

Het gaat goed :)

update
Voor het eerst sinds, ja eh, toch al aardig tijdje weer, kan ik zeggen dat ik in de lift zit.
Dat het tij keert.
Dat er vooruitgang inzit.
Wat meer in evenwicht ben, wellicht ook wat evenwichtiger.
Om een lang verhaal kort te maken:
Ben blij met mijn ruim 100 cc minder.
Ziet er echt een stuk beter uit.
Ga mijn abonnement op het ziekenhuis opzeggen met in achtneming van de opzegtermijn.
Helemaal zonder ze kan ik nog niet hoor.

Vannacht had ik het allemaal al in mijn hoofd zitten hoe ik het hier vandaag zou gaan verwoorden.
Weet er niets meer van.
Was toch echt bijna drie uur wakker vannacht, had alles uitgedacht, en viel toen weer in slaap.

Maar goed, dit is de stand van zaken dus.

Spannende dag morgen

Ik mag me morgen weer melden en wel om 7.00 uur.
Dan wordt de prothesekant wat opgevuld met buikvet,
lippofilling.
En ik heb goed buikvet want mijn stemband doet het er ook nog steeds op.
Boven de prothese zit ook nog wat onderhuids vetweefsel, dat moet weg.
Verder word aan de goede kant, de borst toch wat gelift voor de symmetrie.
Waarbij ook de tepel verplaatst moet worden.
En ik heb echt nog geen hangborsten, maar het ligt wel in de lijn der verwachtingen dat de goede borst vroeg of laat toch ietsje zal gaan zakken.
Helaas, maar is niet anders.
(Niet helaas dat de borst gaat zakken maar………….)
Alles bij elkaar toch wel weer een pittige ingreep.
Hoop de laatste.
Hopelijk beetje goed slapen vannacht.
 

Gróóóte update

Zo, dat is al weer even geleden.
Net als de chemo.
Vier weken geleden kreeg ik de laatste.
Nu pas besef ik, nu ik begin op te knappen, hoe ziek ik mij eigenlijk voelde.
Kan met recht zeggen, “man man man, wat heb ik me rot gevoeld.”
Niet al die tijd dat ik chemo kreeg hoor, maar vaak toch wel.

Maar nu?
Mijn haar wordt al weer lang.
Toch al minstens een centimeter.
Verleden week sleepte een lieve collega van me mij mee naar de kapper.
Was best eng, ben zuinig op die centimeter, maar, ik geef toe, ziet er nu beter uit.
Contouren in plaats van wildgroei.
Bovenop zitten nog donshaartjes, daar heeft ze niets aan gedaan, maar ook dat zal ik eerdaags wel even laten doen denk ik.
Geen enkele haar is even lang.

Verder ben ik nu bezig met alleen Herceptininjecties.
Die krijg ik eens in de drie weken en ben ik begin mei mee klaar.
En oh ja, tussendoor doe ik nog even de reconstructie.
Weet nog niet wanneer.

Verder wil ik nogmaals een aantal mensen bedanken die er steeds voor me waren.
Hans, Jeroen, Kim, Paul en Tanja als eerste natuurlijk.

Carla, mijn zus samen met haar man.
Gedeelde 1e plaats Car 🙂

Willem, mijn broertje, die mij toch regelmatig belde.

Marrian, mijn schoonzus, dankjewel voor al je lieve kaartjes.
Van Henk, mijn broer hoorde ik niet veel.
Maar hem kennende heeft het hem ook wel bezig gehouden.
En waren de kaartjes natuurlijk ook van hem.

Mijn mamma van 89.
Laat ik haar vooral niet vergeten.

Een aantal vrienden en/of kennissen.
A3 en Caro
Gerard & Margreet
Jaap & Hannie
Eva
Ans

Wouter, mijn vriendje uit Nieuw Zeeland.

Een paar collega’s.

Dan de steeds weer terugkerende bloglezeressen.
Dank voor jullie leuke en lieve reacties.

Ongetwijfeld zal ik een aantal mensen vergeten zijn.

Uiteraard is er ook de teleurstelling.
Verwacht ik soms toch misschien teveel van anderen?
Ik ben ziek, dus ik wil aandacht.
Nee, zo werkt dat niet.
Om aandacht te krijgen zal je ook aandacht moeten geven.
Maar………..
Toch zijn er mensen waarvan ik iets méér had verwacht.
Mensen die zeggen dat ze langs zouden komen.
Die nog steeds moeten komen.
Of mensen waar je gewoon een andere afspraak mee had.
Dan vraag je je toch af waarom?

Waarom?

Verder had en heb ik erg veel gehad aan de facebookgroep
lotgenootjes met borstkanker.
Ondanks het feit dat we een rotziekte hebben is de sfeer meestal erg gezellig.

Overigens ben ik wel super blij met het bevolkingsonderzoek naar borstkanker.
Want stel, stel nu dat er vorig jaar in november niets te zien was geweest en ik pas over twee jaar weer een oproep zou krijgen!!!
Ik kan jullie nu vertellen dat het er dan wel héél anders voor mij had uitgezien.
En dat hè, dat besef, dat komt keihard binnen.

 

 

 

Voor de nieuwe lezertjes

Ik heb zojuist mijn oude website hier naar toe gekopieerd. 1 site bijhouden heb ik al moeite mee, laat staan twee. Maar pas vanaf december vorig jaar schrijf ik hier over mijn borstkanker. Vandaar ook de titel. Dus voor iedereen die hier voor het eerst komt, ga niet alles teruglezen, dat was een hele andere tijd. En voor de meeste lezers oud nieuws. Maar denk wel dat ik er een beetje een combi site van ga maken. Daarover schrijven wat me op dat moment bezighoudt. Dus hier ga ik dan: Met (één) volle borst V O O R U I T

Over……

  • De Pruik
  • Petjes
  • Mutsen, knoopmutsen
  • Hoedjes
  • en sjaals.

Een hele verzameling heb ik inmiddels al.
Toch kom ik nog steeds tekort.
Bij elke outfit moet er op zijn minst een bijpassend petje, mutsje, knoopmutsje, hoedje of sjaal te vinden zijn.
De pruik past overal bij, maar die draag ik nog steeds niet graag.
Als ik naar mijn werk ga, of uit eten.
Maar dat gekriebel op mijn hoofd is tien keer niets.

Even tussendoor.
Gisteren de 1e Taxol/Herceptinkuur gehad, ging helemaal goed.
Geen gekke reacties, nog geen bijwerkingen.
Volgende week mag ik weer.

En nu, beeldmateriaal.

DSC04026 (Medium)

Lekker kleurtje op mijn wangen al, en ja, ik heb mijzelf goed ingesmeerd.

DSC04022 (Medium)

DSC04021 (Medium)

DSC04020 (Medium)

DSC04015 (Medium)

DSC04014 (Medium)

DSC04013 (Medium)

Petjes af……

In tijden zoals deze leer je de mensen die je liefhebt nog beter kennen.
Het gaat hier niet om een 1e, 2e of weet ik veel welke plaats.
Eentje die er altijd voor mij is, en neem van me aan, dat is niet makkelijk.
Hans.
Hou van je.
Voor jou, petje, pruik, muts en zelfs tegenwoordig mijn slaapmuts af.

Mijn kinderen, elke dag weer.
Kim is momenteel 25 weken zwanger, het gaat goed.
Maar……
Petje af voor jou lieverd, en ook voor Paul.
Voor Bram zet ik mijn petje niet af, die haalt ze zelf wel van mijn hoofd.

Jeroen heeft zich laten opnemen in de Brijderstichting.
Zo trots op je.
Ook voor jou, petje af, maar mutsje zal ik ophouden voor je.

Tanja, die toch elke week ook weer van zich laat horen.
Zelfs toen ze in India zat.
Ook voor jou petje af.

Mijn zus.
Overlaadt me met berichtjes, kadootjes, kleine attenties, bijna elke dag weer.
Voor jou lieve zus, ook petje af.

hou vol

het komt wel goed

Vergeet me niet (Medium)

Ik kan niet iedereen benoemen die berichtjes op welke manier dan ook stuurt, kaartjes, kadootjes, aandacht, telefoontjes en ga zo maar door. Is onbegonnen werk.
In elk geval bedank ik jullie allemaal.