Vijf jaar later

Ruim vijf jaar later.

Ruim 5 jaar geleden werd bij mij de diagnose borstkanker gesteld.
Ik ben nu ruim 5 jaar verder.

Het was en is een dingetje.

Elke keer weer.
Duiveltjes op mijn schouder.
Krengen zijn het.
Want oh wat maken ze mij soms onrustig.
Bang.
Hoofdpijn is een hersentumor.
Pijn in mijn rug zijn uitzaaiingen in de ribben.
Om maar iets op te noemen.

Maandag moet ik naar de oncoloog.
Waarschijnlijk ga ik, moet ik met ontslag bij de afdeling oncologie.
Dat zijn nu eenmaal de regeltjes.

Maar.
Maar……..!

Wat moet ik zonder mijn oncoloog?
Wie zegt dan tegen mij dat het goed met me gaat?
Zelf kan ik het niet.

Het is een dingetje.



21 gedachtes over “Vijf jaar later

  1. Zo simpel is dan geluk 26/09/2020 / 19:00

    Ja, dat lijkt mij best lastig als die vaste controle ineens wegvalt. Wel heel fijn dat je inmiddels vijf jaar schoon bent.

  2. Mrs. T. 26/09/2020 / 19:39

    Ik zou het op z’n minst uitspreken maandag. Misschien is er nog een andersoortige begeleiding of zo?

  3. Naomi 26/09/2020 / 20:19

    En het is (voor mij) heel begrijpelijk dat het een dingetje is. Het lijkt me zelfs een groot ding. Ik hoop dat het je lukt om hier maandag iets van onder woorden te brengen en dat ze je dan kunnen helpen. En ook heel veel sterkte maandag natuurlijk!

  4. rietepietz 26/09/2020 / 21:10

    Heel begrijpelijk, het waren héél bewogen jaren.Ook al omdat het niet het énige was.
    Het is natuurlijk een goed teken als ze je loslaten maar het vertrouwen in je lichaam laat nog een beetje op zich wachten.
    Ik hoop dat het je gaat lukken want dat maakt het leven een stuk leuker. Focus je op al die mensen waar het goed mee gaat want die zijn er gelukkig heel veel. Henk heeft nog 15 jaar kankervrij geleefd nadat hij losgelaten was en stierf aan dementie, niet aan kanker.

    • Spontanity 27/09/2020 / 09:49

      Ik ben niet zwaarmoedig, dat weet je, je kent me een beetje.
      Maar soms!!!!

      • rietepietz 27/09/2020 / 10:59

        Nee snáp ik helemaal, kan me er ook wel iets bij voorstellen. Maar toch, je kunt het lot niet veranderen wat dat betreft maar wél mooie tijden verknoeien met angst.

      • Spontanity 27/09/2020 / 11:01

        Dat is waar.
        Ik stop daar nu gelijk mee 🙂

      • rietepietz 27/09/2020 / 11:06

        Was het maar zo makkelijk hé, maar proberen kan geen kwaad.

  5. KnutzEls 26/09/2020 / 22:14

    Je kunt afspreken dat je onder controle wilt blijven. Hoe dat met de kosten zit, weet ik niet. Zelf moest ik om het jaar de mammo zelf betalen. Nu is het weer “gratis”, maar dat is omdat ik weer in de prijzen viel. Had ik toch liever niet, maar ja. Verder gewoon blijven ademen en naar leuke dingen toe leven. Het gaat zo het gaan moet. Daar veranderen wij niks aan. Sterkte maandag 🍀

  6. saturnein 27/09/2020 / 08:10

    Oh Aukje, zo herkenbaar.
    Op het eind van de bestraling vertelden ze me dat ik nog wat langer “mocht”, omdat ik het “zo goed deed’. Tranen met tuiten, ik was het zo moe. Maar alles voor het goede doel, hè. Ik heb ze dagelijks beloofd dat ik ze zou vermoorden als ik op mijn verjaardag nog moest gaan (nieuwe einddatum was de dag vóór mijn verjaardag).
    En toen was het gedaan. En toen miste ik ze, verdorie. Voelde ik me alleen, zo thuis zonder enige begeleiding.
    Dus ja, ik snap je maar al te goed 🙂
    Maar hey, ik duim dat het zo mag zijn hoor! Want uiteindelijk is het wel goed nieuws.
    Heb je geen huisarts die je kan zeggen dat je hoofdpijn geen hersentumor is, en je rugpijn geen uitzaaiing in je rug?

    • Spontanity 27/09/2020 / 09:48

      Dat ik het zo schreef was om uit te leggen hoe ik me soms kan voelen.
      Het overheerst niet.
      Maar ja, wat Riet al schrijft, het is niet het enige, ik mankeer best wel het een en ander.
      En ik kan ook gewoon ziek zijn, net als iedereen.
      Net als bij Hans bijvoorbeeld, die heeft MS, maar je kunt niet alles toeschrijven aan de MS.
      Mijn vertrouwde huisarts is verleden jaar met pensioen gegaan, ik moet wennen aan de nieuwe.

      • saturnein 27/09/2020 / 09:55

        Is bij mij ook zo: ik sleep allerlei kwaaltjes mee.
        Ik heb wel het geluk ondersteund te worden door een fantastische huisarts. Hopelijk gaat hij nog lang door.

  7. Bertie 27/09/2020 / 11:12

    Wat kan ik me je angst voorstellen. Goede raad las ik hierboven al, van meer ervarener mensen
    Maar ik leef met je mee en wens je een zorgelozer leven toe. Ooit, gauw.

  8. Carla 27/09/2020 / 12:02

    Ach lief zussie toch. Wat een zorgen. Ik weet als geen ander dat jij absoluut geen zwartkijker of doemdenker bent. Je staat vol en positief in het leven en geniet van alles om je heen, je kinderen en kleinkinderen, Hans, je familie en vrienden. Nu kan ik wel zeggen je moet je niet zoveel zorgen maken, maar daarvoor heb je erg veel meegemaakt. Tja en dan die krengen van duiveltjes op je schouder. Heel vervelend, gelukkig ben je slechthorend, en hoor je vast niet alles wat ze tegen je zeggen. Maar je hebt ook een hele lieve engel op je schouder. Die zou het het niet zo leuk vinden als ze wist dat jij je zoveel zorgen maakt .Maar dat het moeilijk is, kan ik me voorstellen. Leer je lijf te vertrouwen en blijf vooral zo positief als je nu bent. Vier het leven lieverd, het is zo kort. Lief jouw. Kusssss

    • Spontanity 27/09/2020 / 12:21

      Lafjoetoe ❣❣❣❣
      Gelukkig hoor ik de duiveltjes niet vaak.
      Is mijn slechthorendheid toch ergens goed voor.
      En maak je geen zorgen over mij, het gaat goed.
      Maar soms…..❣❣❣❣

  9. mijnnikonenik 27/09/2020 / 14:56

    Je ongerustheid toch maar even delen met de oncoloog…
    Veel moed en sterkte!

  10. Nicole Orriëns 30/09/2020 / 11:13

    Ik kan me zo goed voorstellen hoe je hierover zorgen kunt hebben en kunt piekeren. Inmiddels las ik je meest recente post, en het was dus allemaal in orde! Heerlijk.

  11. Firma Fluitekruid 30/09/2020 / 16:26

    Bij mij zes jaar geleden nu. Herkenbaar wat je schrijft. Ik kom nog wel 1x per jaar in het ziekenhuis voor de borstfoto (ben 50+) en het monitoren van de medicatie (anti-hormoon, oa checken botontkalking), maar voor het overige heb ik geen begeleiding meer. Met de angst en onzekerheid heb ik leren leven.
    Heb veel gehad aan mindfulnesstrainingen. Bij vage pijntjes wacht ik nu een paar weken met naar de dokter gaan, en ontdek dan steeds dat het vanzelf is overgegaan. Je kunt regelmatig borstonderzoek doen, goed op leefgewoonten letten, gezond eten, en verder is het in handen van de goden. Uiteindelijk weet niemand van ons wanneer het zijn of haar tijd is. We zijn allemaal kwetsbaar. Alles wat we hebben is vandaag. En daar kunnen we iets heel moois van maken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s